| Weblog plaatjes zoeken |
|
Zoek je leuke plaatjes voor je weblog? Tik het gezochte item in, bijvoorbeeld liefde en klik op zoeken.
|
| Afbeelding/foto |
 |
|
25-03-2010 - Oneerlijke strijd
Vandaag eindelijk weer eens tijd en zin om mijn gevoel op te schrijven.
Het lijkt namelijk wel of ik de afgelopen weken geleefd ben.
M. is gestart met de chemo. De eerste 2 weken waren hoopvol en zijn psa-waarden zakten. Buiten dat hij moe was en licht in zijn hoofd reageerde zijn lichaam goed op de chemo. In de rustdagen spuugde hij wel maar alles was draaglijk. Hij sloeg zich er goed doorheen. De kuur leek aan te slaan.
Tot ca. 2,5 week geleden. M. kreeg steeds hoofdpijn die alleen maar heviger werden. Zijn bloeddruk bleek veel te hoog te zijn. Ik gaf al aan dat dat van de chemo moest komen maar hij sloeg dit in de wind en ging door. Hij mag niet veel pijnstillers nemen dus lag met de regelmaat even een uurtje plat.
M. kreeg pijn in zijn bovenbeen, de plek waar al eerder uitzaaiingen waren geconstateerd. Na onderzoeken in het ziekenhuis bleek al snel dat die groter waren geworden. De chemo had dus niet het gewenste effect.
Nu zitten we op een operatie te wachten zodat eerst die uitzaaiingen verwijdert worden. Ze zouden nu te groot zijn en gevaarlijk kunnen worden. Daarna volgt er een bestraling waarna er een zware chemo kuur volgt.
We houden de moed erin en leven het leven zo als het komt. Het valt me soms zwaar en verlang naar een "zorgeloze" tijd. Soms lijkt dat een egoïstische gedachte. Ik neem het leven zoals het komt maar soms verdient een mens toch een beetje rust in zijn leven?
Sommige mensen komen met liefdevolle en goed bedoelde adviezen en ik neem ze echt ter harte, maar er bestaat toch nog meer dan alleen die klo....ziekte? Ik ben blij dat ik er met de mensen over kan praten maar soms lijkt het dat er niets anders meer bestaat. Ik verlang af en toe gewoon naar een ongedwongen, koetjes-en-kalfjes gesprek. Zelfs de buurvrouw kan het nergens anders met me meer over hebben. Het ergste vind ik dan nog dat het alleen over M. gaat en dat de mensen vergeten dat ik en de kids er ook nog zijn. Is dat zo raar?
Er zijn momenten dat ik alles even wil vergeten en even uit mijn eigen omgeving zou willen verdwijnen. Dat ik even tot mezelf kan komen en weer eens kan genieten van het leven. Ik geniet natuurlijk wel maar zou even de-boel-de-boel willen vergeten. Is dat zo vreemd?
Soms denk ik dat namelijk wel.
Toch neem ik de dagen zoals ze komen en heb de afgelopen weken geleerd nog intenser te genieten van elke dag dag die ik leef. Ik geniet weer van de bloemetjes die ik op zie komen in de parkjes en langs de berm van de weg. Ik geniet van elk moment dat M. zich goed voelt en alles wat de kids doen. Zij laten me leven en dan maakt het eigenlijk niets uit wat er nu allemaal speelt. Een mens mag af en toe een gedachte hebben die niet geheel met de werkelijkheid spoort.
Ik heb geleerd dat het leven de moeite waard is, al is niet iedereen het met mijn keuzes eens. Ik heb geleerd om eens voor mezelf op te komen en mijn leven te leiden hoe dat ik dat wil en niet zoals een ander denkt dat het moet.
M. zijn ziekte heeft ons dichter bij elkaar gebracht en maakt ons sterker, al is het een oneerlijke strijd. Het gevecht is niet ten einde en we hebben nog een lange weg te gaan maar uiteindelijk zullen we winnen.......
Gepost door: dylemmah op 25-03-2010 om 20:02
|
|
19-02-2010 - De strijd is begonnen
Afgelopen woensdag was een tegenvaller. M. had een hele nacht gespuugd en was misselijk. Onze angst werd waarheid. M. was grieperig en had een flinke kou opgelopen. Zondag was dus te veel geweest. We waren de optocht tijdens de carnaval gaan bekijken en het was dus toch te koud en winderig geweest voor hem.
Woensdag moesten we 's ochtends naar het ziekenhuis om te starten met de chemo tegen de prostaatkanker. M. was te beroerd en belde daarom voor de zekerheid maar eerst met de artsen. Deze gaven het advies om eerst maar een paar dagen lekker onder de wol te kruipen en te wachten tot vandaag.
Vanochtend ging de telefoon. Kan je nu komen, vroeg de assistente. We zouden eigenlijk later in de middag de arts zien en de chemo-kuur in tabletvorm mee krijgen. Ik zat op mijn werk en M. besloot zonder na te denken meteen te gaan. Zonder mij op mijn werk te bellen spoedde M. zich naar het ziekenhuis. Daar werd zijn weerstand goed gekeurd en mocht hij zijn eerste tabletten innemen. Er volgde nog wat uitleg en hij mocht gaan.
M. kwam meteen naar mijn werk waar hij me vertelde dat de strijd begonnen was. De strijd tegen een klote ziekte, op weg naar gezondheid. Ergens was ik boos dat ik niet bij het bezoek aan de arts was geweest. Ik had geen antwoord gekregen op mijn vragen, die ik nog had. Ik voelde me een klein beetje buitengesloten. Wel was ik blij dat hij al was gegaan, maar er waren voor mij nog een aantal vragen waar ik mee zat. Ik had vragen waar M. me geen antwoord op kon geven. Achteraf besefte hij dat ook maar daar was het te laat voor. Hij was er immers al geweest.
Nu is de eerste dag al bijna voorbij. De eerste dag van de eerste 7 dagen. Dan volgen er 3 rustdagen en dit word vervolgens nog 3x herhaald. Over 40 dagen zit de eerste kuur erop. In deze tijd moet hij wel nog een aantal keer naar de specialist om zijn gesteldheid na te laten kijken en om na te laten kijken of hij er goed op reageert. Zijn psa-gehalte was 13,5, wat bij een "gezond" persoon normaliter 3 a 4 is. De artsen zijn positief ingesteld. M. zou er vroeg bij zijn en omdat hij pas 38 jaar is, zijn zijn kansen goed.
M. voelt zich goed en staat nu weer positief in het leven. De afgelopen paar weken zijn moeilijk geweest met ups en downs. We waren zo bang, en nu nog. Maar toch heeft de angst plaats gemaakt voor hoop. De hoop op een goede afloop en de hoop op een gezonde toekomst. We horen nu vele verhalen van mensen om ons heen die je moed inspreken en iedereen lijkt iemand te kennen die er ook mee te maken heeft gehad. Iedereen laat ons weten dat we moeten knokken en positief moeten denken. Dat proberen we ook echt.... maar voor een ander is het makkelijk praten...
Gepost door: dylemmah op 19-02-2010 om 22:38
|
|
16-02-2010 - Laatste dag van carnaval
Vanochtend weer een dag vroeg op. Als ik naar buiten kijk, zie ik voor de zoveelste dag deze winter weer sneeuw naar beneden dwarrelen. Ik baal want ik verlang naar het voorjaar.
Meteen denk ik aan mijn dochter, die een druk rooster heeft nu tijdens de carnaval. Ze zit bij een carnavalsclub dat een leuk programma heeft tijdens deze dagen. Tot aan mijn scheiding was ik ook lid van die club.
Mijn ex is ook lid van de vereniging en had geen zin om steeds die confrontatie aan te gaan en een gespannen sfeer te creëren voor de kids. Mijn zoon heeft pas besloten om er mee te stoppen.
Ach, mijn dochter heeft al haar vrienden bij die club dus voor haar is het leuk. Ze verblijft deze dagen dan ook bij haar pa dus hij let een beetje op haar. Alcohol en tieners, het blijft eng. Oké, ik heb ook die tijd gehad maar kijk er nu als moeder anders tegen aan. Maar morgen is ze weer thuis en is de carnaval weer voorbij. Mijn zoon viert de carnaval nu her en der en samen met zijn "maat" trekt hij zijn eigen plan.
Vorig jaar vierde ik voor de eerste keer sinds jaren geen carnaval maar gingen we voor een lang weekend weg naar een vakantiehuisje in Zeeland. Nu wilde de kids niet weg en samen met M. heb ik besloten dit jaar wederom geen carnaval te gaan vieren. Dit ook mede vanwege zijn gezondheid. Wel raar nu zo, thuis, met carnaval terwijl je een hoop kleurig verklede mensen voorbij ziet komen. Morgen is alles weer "normaal" en ga ik weer werken. Toch wel fijn een aantal dagen vrij. Gewoon lekker niets doen en genieten van M.
Verder denk ik aan de dag van morgen, dan start de chemo...........
Gepost door: dylemmah op 16-02-2010 om 13:39
|
|
13-02-2010 - Hoe omgaan met kanker?
Hoe ga je om met het feit als je partner kampt met een vreselijke ziekte?
Dat is een vraag die ik me constant zelf vraag. Sinds afgelopen donderdag weten we weer met zekerheid dat M. prostaatkanker heeft. Onlangs is er ook al een kwaadaardig gezwel uit zijn darmen weggehaald. Nu is er prostaatkanker geconstateerd met uitzaaiingen naar zijn liezen.
In Juli 2009 kregen we het vreselijke nieuws dat er iets mis was met zijn darmen. M. had toen last van bloedverlies bij de ontlasting. Na vele onderzoeken kregen we een enorme klap te verwerken. M. was 37 jaar en had kanker. Je hebt het gevoel dat de grond onder je voeten wegzakt en je voelt je ineens erg klein. In die tijd waren we erg positief ingesteld, we waren er vroegtijdig bij en het was goed behandelbaar.
Nu ruim een half jaar verder is M. nog steeds niet "gezond" en de laatste tijd verloor hij ook regelmatig bloed bij de urine. De schrik zat er enorm in, wat nu weer.... Weer mri-scans en onderzoeken. Weer geheel door de mallemolen. Dagelijks naar de huisarts om urine etc. te laten testen. Zijn psa-waarde bleef maar slecht en steeg het afgelopen weekend te snel. Donderdag was de uitslag dan daar....prostaatkanker en het was helaas kwaadaardig.
Wederom stort je wereld in elkaar en je weet niet waar je met je gevoel naar toe moet. Gelukkig krijgen we heel veel steun van de kinderen, familie en onze vrienden. Ze zeggen wel eens dat praten helpt maar M. praat niet makkelijk over zijn gevoelens. Hij kreeg ook de tip om alles van zich af te schrijven en dat doet hij nu ook. Hij houdt nu een dagboek bij en schrijft zijn gevoel op zodat we er zo later over kunnen praten. Er komt heel wat woede uit en angst uit.
Ik kan nog praten met vriendinnen of op mijn werk maar hij kan nu niet werken en ziet overdag dus weinig mensen. Ik geloof dat dat erg moeilijk is voor hem, vandaar dat het schrijven hem wel goed doet.
Ik vindt het nog steeds ongelofelijk en unfair. Waarom een jong persoon in de bloei van zijn leven. Oke, niemand wil ziek worden en voor een ouder iemand is het ook niet fair. Maar je wordt als mens onredelijk als het zo dicht bij je komt. Ik denk: "Waarom overkomt ons dit?", "Waar hebben we dit aan verdient?", "Komt het allemaal nog wel goed?
Er komen zoveel vragen bij je op. Het gevoel van onmacht overheerst, gezondheid is immers niet te koop.
Hoe ga je hier mee om? Het gevoel van angst , de angst om een strijd te verliezen. Wat brengt de toekomst? Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om, wat is de juiste?
Er is geen antwoord op. We proberen ons positief op te stellen en ook zo te denken. Kop op, schouders er onder en doorgaan. Leef het leven en neem het zoals het komt. Elke dag is er een en genieten met volle teugen. Maandag begint de strijd tegen deze ziekte en begint een lange onzekere weg. De weg van genezing en een chemo.
M. is sterk en gaat er voor vechten. Hij probeert heel positief in het leven te staan. Ik heb respect voor die man...omdat hij ook mij opvangt en er nog steeds voor me is. Ik ben er voor hem, door dik en dun. Zal hem er doorheen slepen....we worden namelijk samen oud, hebben we elkander beloofd.....
Gepost door: dylemmah op 13-02-2010 om 16:46
|
|
05-02-2010 - Verlangen naar mooi weer
Alweer vrijdag, het weekeinde voor de deur. Het weer mag van mij snel gaan verbeteren. Het mag van mij warm water gaan regenen. Ik verlang naar het mooie weer. Het lijkt wel of iedereen dan vriendelijker, vrolijker is.
Ik werk op een telemarketing-bureau en heb een hoop mensen aan de lijn gehad die ook aan het weekend toe waren. Ik ben niet zo iemand die iets probeert te verkopen op de meest irritante tijden, nee, ik maak afspraken voor vertegenwoordigers bij bedrijven. Leuk werk en de meeste mensen reageren positief. Veelal weten ze waarvoor je belt en maken een afspraak voor een informatief gesprek.
Nu lijkt het net of er meer mensen denken zo als ik en verlangen naar de warmte en het voorjaar. Ik verlang er naar dat de dagen langer duren en de zon zich steeds vaker laat zien. Gewoon lekker weer erop uit gaan, als je maar weer lekker buiten kan vertoeven.
De winter is gelukkig al weer bijna voorbij, al ziet er zo nog niet uit. Ach, de tijd vliegt en voor we het weten is de zomer daar. Even doorzetten en dan laten we de kou weer achter ons en lijkt het of iedereen weer de hele wereld aan kan..........
Gepost door: dylemmah op 05-02-2010 om 22:48
|
|
04-02-2010 - M. is weer thuis
Gelukkig M. is weer thuis. De afgelopen 28 dagen kreeg ik elke ochtend om 07.30u telefoon van hem. Deze ochtend bleef het stil.
Eerder had ik hem gezegd dat ik een sms bericht van hem wilde ontvangen als hij vrij was. Dan wist ik het zeker dat hij vrij was. Onrustig kwam ik uit mijn bed en hoopte dat ik even zijn stem zou horen, zoals elke ochtend. Nu kwam er niets tot 08.00u. Mijn telefoon gaf geen beltoon maar een sms-toon. Het was een bericht van M. Hij vertelde me dat hij op weg naar huis was. De 28 dagen waren voorbij.
Dolgelukkig rende ik de trap op naar boven en stormde de kamer op van mijn zoon. De jongen wist wat deze sms betekende; mijn vriend, zijn vriend, zou straks weer thuis zijn. Ook mijn dochter kon haar geluk niet op. Ons gezin zou straks weer compleet zijn.
Nu moest ik me er toe zetten om naar mijn werk te gaan. De afgelopen weken had ik al te veel vrij genomen van mijn werk dus kon ik niet zomaar weer om een vrije dag vragen aan mijn baas. Deze had al veel rekening met de thuissituatie gehouden, maar nu kon ik het me niet een extra vrije dag veroorloven.
Tijdens mijn werkzaamheden werd ik door M. op de hoogte gehouden van zijn treinreis naar huis. Normaal moet ik mijn telefoon uitzetten maar deze keer liet ik hem stiekem op "stil" staan. Tegen het middaguur kreeg ik dan de sms waarop M. aangaf dat hij bij mijn werk was gearriveerd. Mijn lunchpauze liet nog even op zich wachten maar eindelijk was het zover...M. was weer thuis. Dolgelukkig ging ik die middag naar buiten om M. weer in mijn armen te sluiten. Hij was weer bij me terug.
De rest van de werkdag verliep gelukkig vlot en was het tijd dat ik naar huis kon. Thuis was het weer zoals vanouds alleen beleefde we de tijd samen heel intens. We waren tenslotte weer compleet. Die avond konden we samen ook de slaap niet vatten. Toen de kids tegen 22.30u eens naar bed gingen konden we samen praten. Al snel kwamen de emoties los en konden we ook uitspreken tov. elkaar wat die 4 weken met ons had gedaan. Hoe het ons thuis was vergaan en hoe hij de opsluiting had ervaren. We kwamen wel tot de conclusie dat het voor ons allen een beproeving was geweest. Lichamelijk en geestelijk. We vielen pas tegen de ochtend moe maar intens gelukkig in elkaars armen in slaap.
Woensdagochtend voelde zo goed, ondanks dat we weinig geslapen hadden. Tegen alle verwachtingen was ik niet moe en voelde de energie door mijn lichaam stromen. Voor mij kon de dag niet meer stuk want M. lag naast me.
Nu op naar de verwerking van de afgelopen weken want dit moeten we afsluiten en een plekje geven. Niet vergeten, want het heeft ons sterker dan ooit te voren gemaakt. Nu gaan we gezamenlijk de volgende strijd aan......de strijd tegen de chemo............................Maar ook daar komen we hopelijk sterker uit......
Gepost door: dylemmah op 04-02-2010 om 19:14
|
|
31-01-2010 - Gelukkig het weekend is voorbij
Normaal zou ik dit nooit zeggen en zou ik balen dat het weekend zo snel voorbij is. Nu heeft het zo lang geduurd maar ik ben blij dat het weekend voorbij is en ik morgen weer kan gaan werken. De afgelopen 4 weken hebben zolang geduurd maar nu kan ik zeggen dat overmorgen M. weer thuis is.
Vanmiddag had ik hem, voor vandaag, voor het laatst even aan de telefoon. M. was moe en had pijn. Gelukkig heeft hij pijnstillers en kan hij er goed mee slapen. De operaties die hij de afgelopen weken heeft gehad hebben hem uitgeput. Hij klinkt zo moe. De komende weken worden alleen maar erger nu de chemo voor de deur staat. Maar dan zijn we samen en kan ik hem steunen en bij staan. Hem oppeppen en met hem mee vechten tegen deze klote ziekte.
Ik ben bang maar wil dit niet laten merken. Ik probeer dit een beetje voor me te houden en hou me groot. De afgelopen weken heb ik veel na kunnen denken en ben tot de conclusie gekomen dat ik echt niet zonder hem door het leven wil. We kennen elkaar maar kort maar het is net of het nooit anders is geweest. Onze band is hecht en we voelen elkaar heel goed aan.
Ze zeggen wel eens dat je eens in je leven iemand tegenkomt die je dat hele speciale gevoel geeft. Dat gevoel van, " Dat je speciaal bent en er niemand is zoals jij op de hele wereld". M. geeft me dat gevoel en dat voelde ik nooit eerder. Niet dat ik nooit eerder gelukkig was, want dat zou een leugen zijn. Ik was alleen vergeten hoe het voelde om gelukkig te zijn.
Overmorgen is er weer een nieuw begin en ik kan niet wachten M. weer in mijn armen te sluiten......
Gepost door: dylemmah op 31-01-2010 om 20:04
|
|
30-01-2010 - Laatste weekend alleen
Gelukkig het allerlaatste weekend alleen. Dinsdag is M. weer thuis.
Het was di. 5 januari dat de politie hem thuis kwam ophalen. Hij moest meteen met ze mee.
Het begon zo als alle dagen. Ik ging naar mijn werk en alles liep op rolletjes tot dat ene telefoontje. Het was M. die me vertelde dat de politie hem op was komen halen. Volkomen onverwacht en zonder enige waarschuwing. In 2007 was hij ooit staande gehouden voor uitstaande boetes. Hij had er destijds 28 dagen voor gezeten. Daarna is men het bij het ministerie vergeten dit uit het systeem te halen. Nu werd hij opgehaald voor hetzelfde strafbare feit. Dit was oneerlijk, hij had toch zijn straf al gehad.
Die dag kon ik me niet erg op mijn werk concentreren en hoopte op enig bericht van M. Later die dag kreeg ik van M. nog 1 telefoontje met de vraag of ik een tas met kleding wilde komen brengen want hij zou weer 28 dagen "uit logeren" gaan. Die avond bracht ik zijn spullen maar kreeg hem niet te zien.
Eerder in juli 2009 is er bij M. darmkanker ontdekt en eigenlijk zou hij op vrijdag van die week geopereerd worden. We leefden zo uit naar die dag, de dag op weg naar gezondheid. Deze afspraak werd gecancelled. Justitie heeft daar zijn eigen wegen voor.
Die nacht en de nachten die er op volgden sliep ik slecht en huilde mij vaak in slaap. Ik mis hem naast me. Ik mis zijn warmte en zijn armen om me heen.
Elke dag mag M. me even bellen en dat doet hij dan ook trouw. Elke dag leef ik weer naar dat volgende telefoontje toe. Dat ik weer even voor 2 minuten zijn lieve stem hoor, die mij verteld dat hij me mist en van me houd. Elke keer huil ik als de lijn weer verbroken is. Het valt me zwaar, maar knok me door de dagen heen.
Na 2 weken kon ik voor de 1ste keer bij hem op bezoek. Bezoek lijkt dus ook een zware crimineel. Al die detectie-apparatuur. Wel begrijpelijk maar onwerkelijk voor iemand die daar voor de eerste keer in zijn leven komt. Maar de 2 uur die ik hem zag waren intens en deed me nog meer naar hem verlangen. Het was ook moeilijk voor M. want ook tijdens het bezoek ontgaat het zienend oog van je " nieuwe tijdelijke thuis" je niet.
In de 2de week dat hij weg was, kreeg ik een beangstigend telefoontje. De kanker was kwaadaardig en hij had op een avond plotseling veel bloed verloren. Met spoed werd M. aan zijn darmen geopereerd. De dagen daarna had hij veel pijn en was zelf voornamelijk bang. Hij moest dit ook alleen verwerken en niemand die er was die hem in deze moeilijke tijd kon steunen.
Ook in de 3de week ging ik voor 2 uur weer op bezoek. M. had pijn en was veel kilo's kwijtgeraakt. Niet alleen door de pijn maar ook vanwege het slechte eten op zijn "vakantie-adres". Later die avond ging het weer mis. Nu plaste M. ook bloed. Met spoed weer naar het ziekenhuis waar hij de ochtend een algehele scan kreeg. Onze ergste vermoedens kwamen uit. Uitzaaiingen naar de prostaat en de lies. Acht plekken hebben ze gevonden.
Weer kon ik niet bij hem zijn om hem te steunen. Zowel hij als ik moeten dit allemaal zelf verwerken, los van elkaar.
Nu is hij inmiddels ook aan de prostaat geholpen en alles gaat naar omstandigheden goed. Ik moet het nog steeds doen met een paar telefoontjes per dag. Maandag gaat hij daar voor de laatste keer naar het ziekenhuis en hopelijk kan hij dan dinsdag naar huis. De 28 dagen zijn dan voorbij en gaan we nog een onzekere tijd tegemoet. 10 Februari start de chemo en begint er weer een oneerlijke strijd.
Alleen zijn we dan weer bij elkaar en kunnen we samen vechten.
M. zijn straf was niet terecht. We konden namelijk bewijzen dat hij hiervoor al had gezeten. Echter wilde justitie zijn fout niet erkennen. Ook daar gaan we ons gelijk voor halen. Ze hebben ons 28 dagen ontnomen en die krijg je nooit meer terug. Ook het verdriet wat het met zich meebracht heeft me doen beseffen dat M. veel voor me betekent.
Ik gun niemand hetgeen toe, wat ik de afgelopen weken heb gevoeld en heb moeten doorstaan want het is niet makkelijk. Er komen vele andere zaken bij kijken als je partner voor een tijdje weg is. Om wat voor reden dan ook.
Blij dat dit het laatste weekend alleen is, want dinsdag is M. voor altijd weer bij me...............
Gepost door: dylemmah op 30-01-2010 om 20:14
|
|
30-01-2010 - try-out
Nou, je hoort wel eens meer dat mensen bloggen. Zelf nooit gedacht dat ik een blog zou aanmaken maar misschien toch wel leuk om een soort dagboek bij te houden. Ik moet nog wel het e.e.a. uitproberen maar het lijkt me leuk toch eens mijn gedachten op te schrijven.
Gepost door: dylemmah op 30-01-2010 om 16:32
|
|
|
